هر پديده ای در زندگی تشبيهی است و هر تشبيهی دروازه ای باز .

دروازهای که از درون آن تنها کسانی خواهند گذشت که بخواهند و بتوانند در ورای ظاهر بيرونی اشيا به درون دنيا رسوخ کنند.

به آن جايی که من و تو همچون روزو شب همگی يکی هستيم و واحد.

هر کسی در مسير زندگی اش روزی به اين دروازه بر خواهد خورد واز ذهن و فکرش اين انديشه خواهد گذشت که هر انچه مرئی و قابل رويت است خود تشبيهی است و اينکه در ورای هر تشبيهی روح وزندگی ابدی مسکن دارد.

البته تعداد انگشت شماری از انسانها از اين دروازه خواهند گذشت و معدود است تعداد کسانی که برای واقعت دوروپنهان حاضر به فدا کردن ظاهر زيبای بيرون هستند.....

 

                                                (قسمتی از داستان زنبق : هرمان هسه)