شور در فراق غزل سعدی
بسم از هوا گرفتن كه پري نماند و بالي
بكجا روم ز دستت كه نميدهي مجالي؟
نه ره گريز دارم نه طريق آشنايي
چه غم اوفتادهاي را كه تواند احتيالي
همه عمر در فراقت بگذشت و سهل باشد
اگر احتمال دارد بقيامت اتصالي
چه خوشست در فراقي همه عمر صبر كردن
باميد آنكه روزي بكف اوفتد وصالي
بتو حاصلي ندارد غم روزگار گفتن
كه شبي نخفته باشي به درازناي سالي
غم حال دردمندان نه عجب گرت نباشد
كه چنين نرفته باشد همه عمر بر تو حالي
سخني بگوي با من كه چنان اسير عشقم
كه به خويشتن ندارم ز وجودت اشتغالي
چه نشيني اي قيامت بنماي سرو قامت
بخلاف سرو بستان كه ندارد اعتدالي
كه نه امشب آن سماعست كه دف خلاص يابد
به كمانچهاي و بربط برهد به گوشمالي
دگر آفتاب رويت منماي آسمان را
كه قمر ز شرمساري بشكست چون هلالي
خط مشكبوي و خالت به مناسبت تو گويي
قلم غبار ميرفت و فرو چكيد خالي
تو هم اين مگوي سعدي كه نظر گناه باشد
گنه است برگرفتن نظر از چنين جمالي